زنبورداری در دنیای امروز با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبروست. از تغییرات اقلیمی که زمان گل‌دهی گیاهان را تغییر داده تا استفاده بی‌رویه از سموم کشاورزی در مزارع مجاور زنبورستان‌ها؛ همه این‌ها بقای زنبورها را تهدید می‌کند. بزرگترین دشمن زنبوردار مدرن، کنه‌ای به نام «واروا» است. این انگل خارجی، خون زنبورها را می‌مکد و با تضعیف سیستم ایمنی آن‌ها، زمینه را برای هجوم بیماری‌های ویروسی فراهم می‌کند.

تغییرات اقلیمی باعث شده که چرخه‌های طبیعی شهد و گرده پیش‌بینی‌ناپذیر شوند. در برخی سال‌ها، خشکسالی‌های طولانی باعث می‌شود زنبورها با قحطی شهد مواجه شوند. در چنین شرایطی، دانش زنبوردار در «تغذیه کمکی» تعیین‌کننده است. زنبوردار باید بداند چه زمانی و با چه فرمولی (شربت شکر یا خمیر شیرین) کلنی را تقویت کند تا جمعیت آن برای فصل شهد حفظ شود.

همچنین، مقاومت به سموم یکی از بزرگترین معضلات است. زنبورها ممکن است از مزارع سم‌پاشی شده بازدید کنند و سموم را به کندو بیاورند که منجر به تلفات دسته‌جمعی می‌شود. راهکار اصلی، اتحاد زنبورداران منطقه و برقراری ارتباط با کشاورزان است. علاوه بر این، پرورش ملکه‌های مقاوم به بیماری یکی از استراتژی‌های آینده‌نگرانه است. زنبوردار حرفه‌ای، تنها یک برداشت‌کننده عسل نیست؛ بلکه نگهبان زنبورها در برابر خطرات محیطی است. با آگاهی از این چالش‌ها و پیاده‌سازی روش‌های مدیریت تلفیقی آفات (IPM)، می‌توان از کلنی‌ها در برابر این تهدیدات محافظت کرد.